AKLIMA TAKTIKLARIM

2011-08-11T10:44:00.001+03:00

Bebeğim, neremde saklayım seni ... -

Sus, kimseler duymasın. duymasın ölürüm ha. Aydım yarı gecede, yeşil bir yağmur sonra... Yağıyor yeşil. En uzak, o adsız ve kimselersiz, o yitik yıldızda duyuyor musun?

Rüya, bütün çektiğimiz. Rüya kahrım, rüya zindan. Nasıl da yılları buldu, bir mısra dolu maceram... Bilmezler nasıl aradık birbirimizi, bilmezler nasıl sevdik, iki yitik hasret, iki parça can.

2011-07-22T12:45:00.000+03:00

Sunt lacrimae rerum et mentem mortalia tangunt.

Gel gel şarışınım gel, ben sana aşığım geeeel

2010-10-22T12:28:00.005+03:00

Arşivimden 27 tane şahane MM fotoğrafını, çürümeye yüz tutmuş bloğuma postlamaya karar kıldım. Dedim ki madem şu an pek işim yok,"Just do it". Enjoy: Marilyn Monroe is reading! (Yabancılardan da peyçviyyv aliym diye yaptım bunu.) Aynı serilerden fotoğraflar var ama hepsi pek güzel değil mi?
Merlin ya, keşke hiç ölmeseydin!
Şöyle bi haber vardı, çıktı mı ki acaba?
veeeee en sevdiğim röportaj. Ehe tipe bak:

2010-09-07T12:17:00.001+03:00

Süpermiş bence.

'Önizleme'ler

2010-09-01T11:56:00.000+03:00

İnsan özellikle duygusal zamanlarında güzel bir koku eşliğinde uyumak istiyor galiba -burada insan olarak betimlenen varlık bizzat ben'im. Bu "güzel" koku, annemin çamaşır yıkarken kullandığı alalade bir yumuşatıcıdan fazlası değil. Ama yorulmuş gözleri ve zavallı hücrelerimi huzurun kucağına bırakıyor, hoplatıcı bir uyku haline bürüyor. Günlerdir ne eksik ne fazla, ben diyeyim iki saat siz diyin üç saat zar zor uyuyabiliyordum. Çok sevdiğim yastığımı da ayaklar altına almış, ona küsmüştüm. Sanırım o da bana küsmüştü ki gerçekten artık güzel kokmuyordu. Ya da bana öyle geliyordu. Yoksa burnum mu tıkanmıştı? Olabilirdi.
Neyse. Umut çok fena bir yaratık bence. Hiç olmamalıymış, en karamsar kişinin bile aklına girdi mi, vay onun haline! Ardından çeşitli kırıklıklar; döküntü, kaşıntı, çöküntü, tütü vesaire diye uzar gider bu liste... Böyle yapmayayım ben şimdi. Diyeyim ki tekrar ve tekrar; siz siz olun, o hain umut dalgasına kapılmayın. Ne saçma bir şey gerçekten. Şey diyorum bakın, kelime bulamamaktan geliyor bu, saçmalıyorum resmen. İfadesizlik, karmaşa, mide bulantısı, ağlama krizi hep onun yüzünden yani. Yastığım benim kurtarıcım oldu. Buraya bağlayacaktım konuyu kısaca. Onu terkettiğim ve mutlu olduğumu sandığım bir dönem vardı, normalde 'öyle olması gerekiyor' dönemi. Dün gece farkettim ki, bu arada tam da sonbahara denk geldi, yastığımla yeniden birlikteyiz. İçinde kendimi görebildiğim gözleri yok ama kollarımı etrafında dolayabilmemi sağlayan belirli bir hacme sahip ve bu şimdilik bana yetiyor.
Birkaç gündür inanmayacaksınız ama birkaç adet mentollü sigara içtim ve gerçekten canım istedi. Çok çok çok ilginç! Dalgalanıp durulamıyorum.

Üttü

2010-08-11T16:15:00.000+03:00

Kafamda bir ütü.
Tam ağırlığında, tarif gerektirmeyecek denli şekilli. Tam bildiğiniz gibi işte. Aklınıza nasıl bir ütü geldiyse, o benim kafamın içinde. Eh- biraz eski bir model ve hala sıcak, iş görür nitelikte. Ama kafamın içine sığabilmesi asıl özelliği tabii. Kendi kendine ütüleyebilen bir ütü olmasından çok daha ilginç bir konusu daha var; beynimin kalan son kıvrımını kağıt gibi yapmakta şimdi. Çalışıyor ya... Ah, gitti! Vallahi, gid-di.

2010-07-29T17:27:00.001+03:00

"Truth is, everybody is going to hurt you; you just gotta find the ones worth suffering for."

Bob Marley

büyük harf devrimsizliği

2010-06-06T15:49:00.000+03:00

üzerimizden cennet geçiyor.
bembeyaz bir bulut ve kafamda çeşit çeşit renkler, gökdelenler gibi uzuyor. dağınık ışıklar saçıyor evrenime. anlamlandıramıyorum. camdaki yansıma ulaşıyor gözlerime, nasıl bir mucize ki bu; şu anda kendimi görüyorum. kim inanır bana, kendimle konuştuğuma?

varlığımı inkar ettikçe peşimden geliyor, gün ortasındaki bir gölge gibi topuk bitimimde başlıyor. uçuşan saç tellerimle bitiriyorum onu, zehir gibi sallanıyor havada. içine çekerse, ikisi de bitecek. tek bir sözüne bakıyor ellerim, kendi boğazımı sıkıyorum kanıtlamak için yokluğumu. ölümüm ellerimden olacak, bir gölge gibi yapacağım bunu, arkamdan intihar diyemeyecekler. bir cinayet bu, topuktan başlayıp nefesimde biten.

ruhumda buharlaşıyor gözyaşlarım, soluğum bir ateş parçasına dönüşüyor. bir yanardağ gibi, kendi içime fazla gelip, dışarı püskürüyorum. püskürtüyorum.

2010-05-12T10:51:00.000+03:00

Şık latife de kişinin teki

senin gibi, benim gibi
ancak şık latife değişik biri.

2010-04-08T16:58:00.001+03:00

Bir özel güç olarak herkesin içinde, herhangi biri kılığında, bir başkası olabilmek. Bir dir bir.
MANTIKSIZ.

Unfortunate coincidence

2010-04-05T15:37:00.000+03:00

By the time you're his,

shivering and sighing,
and he wovs his passion is
infinite, undying -
lady, make a note of this
one of you is lying.

Dorothy Parker

Zayıflayan bir nabız mıyım ben?

2010-03-12T17:35:00.000+02:00

Herkesin uyuduğu bir saatte, -ikişer metrede bir konumlandırılmış, üç metre uzunluğundaki direklere yerleştirilmiş- sarı ışık saçan lambaların altından yürüyorum. Adımlarım karanlığa doğru, ayaklarım karanlığa basıyor. "Çıt yok" diyememem için birkaç çıtırtı yükseliyor. Üstünden geçtiğim kırıntıların ne olduğunu göremeden yola devam ediyorum. Az önceki çıtırtılar birilerini uyandırmış mıdır acaba? Yoo, olamaz, ben bile zor duydum! Kulağımda The Smiths, "So please please please let me let me let me let me get what i want this time" diyor Morrisey.

Kendimi önlerine sundum, bir ırmak gibi; ama boşa aktım, denize değil, toprağa döküldüm. Emildim, emildim; kendimden de emin değildim. Tek ot bitmedi veyahut bir çiçek bile açmadı üstümde, renkleriyle gökkuşağım olmadı.
Biri vardı yiten, biri vardı yutan. Sonunda kimse doymadı. Bir ziyafet veremediysem de, verilen ziyafete davet edilemeyecek de değildim. Aslında en başta bu, ben değildim, onlardı.

Eve taşıdığım bir hastalık, bir ölüm bu.

Evet. bir ölüm bu. Hava mı içime çektiğim.
Yıkımın parçaları mı yoksa? Soğuk meleğe bakarak
Zayıflayan, zayıflayan bir nabız mıyım ben?
Benim sevgilim mi bu peki? Bu ölüm, bu ölüm?

SP - Three Women, Second Voice.

She said sing sing sing sing sing sing melodies

2010-03-02T15:28:00.005+02:00

Çok depresif gibi okutuyorum kendimi ama, öyle değilim. Güncelere daha fazla devam edersem bu depresiflik gerçekliğe dokunacak. İstemeyiz bunu değil mi?

Kemiklerime nufuz eden bir soğuklukla nasıl mücadele edebilirim? Tek siper kaynağım üstüne dokuma, tüyleri seyrek bir halı gibi döşenmiş rüzgarla uçuşan kollarım. Kıpkırmızı olmuş yanaklarım, estetik ameliyatlı görüntüsüyle selamlıyor kışı; niye tekrar gelmeden önce haber vermedin? bayılırsın zaten böyle amansız sürprizlere tam da Mart'ın köründe, diyor.
Öyle uçsuz ki rüzgar, ben tostoparlak, içinden bilinmezlere sıyrılıyorum. Acı bir şey yutuyorum ve gözlerim kanlanıyor. İlk baharımız bu mu, ne de güzel bir AY; son baharımı düşünmek için oldukça erken.

	alela diane - oh! my mama

Kimse duymadan ölmeliyim
ağzımın kenarında
bir parça kan bulunmalı.
Beni tanımayanlar,
'mutlak birini seviyordu' demeliler.
Tanıyanlarsa, 'zavallı', demeli,
çok sefalet çekti...
Fakat hakiki sebep
bunlardan hiçbirisi olmamalı.

Orhan Veli.

2010-03-01T17:19:00.001+02:00

Freddy'i seviyorum.

Arka kapı

2010-02-23T17:50:00.000+02:00

Bugün yolda birçok "ölü" gördüm; kemikleri kırılmış, derileri ters dönmüş, kepaze cesetler...
Kimse onları umursamıyor, bende bıraktıkları tat, başkasının dişleri gibi ağzımda yuvarlanıyor. Biri çimenliğe atılmış, biri yolun ortasında. Ölüm yetmezmiş gibi şimdi de cansızlık, hızla dönen tekerleklerin gazabına uğruyor.

Otobüste biri şapkalı, diğeri şapkasız iki adam konuşuyor. Ben sadece görüyorum, duyamıyorum. Şapkasız olan daha bir konuşuyor, şapkasız olmak hakkında herhalde. Hava öyle soğuk ki... Şapkalı olan yer buldu ve oturdu, o uyumlu biri. Yağmur yağınca şapkasını alır da çıkar, yer buldu mu oturur, iyi bir dinleyicidir. Kafası boş olanın montunda su damlacıkları var, -şapkasız adamın dibinde ayakta duruyor- hepsi, şapkalı olan diğer adama akıyor. Şapkasız diyor ki, bu sefer seslice, "Hala yağıyor". Evet, diyor beriki montuna bakarak, "Hala yağıyor!"

Durak kabinleri tıklım tıklım. Güneşli havalarda o kadar insan otobüs bekliyor muydu diye düşünmeye daldırıyor insanı. Bekledikleri hiçbir otobüs gelmiyor. Ben bunu bir düşüneyim derken diyor ki, "Arka kapıyı açabilir miyiz kaptan?" Bahsettiği orta kapı aslında. Bir iki tekrardan sonra açılıyor orta kapı. Demek ki şoföre göre de arka kapı, bizim orta kapıymış.

I'm the hero of the story, don't need to be saved

2010-02-12T17:38:00.004+02:00

Allah kahretsin, bilmiyorum. Niçin değişik zamanları deneyemiyorum, giysiler gibi, hangisinin en uygun olduğunu, en çok yakıştığını anlayabilmek için?

2009-12-24T17:11:00.002+02:00

Now your head, excuse me, is empty.
I have the ticket for that.
Come here, sweetie, out of the closet.
Well, what do you think of that?
Naked as paper to start.

Tekrar

2009-12-04T13:35:00.008+02:00

- Merhaba kızım, oturabilir miyim?
- Tabii!

Yolculuk moduna bürünmüş duruşum ve kulaklarım birden bire hazırol konumuna geçti. Gözlerimi ara ara kaydırdığım, beyaz bulutlarla kaplı gökyüzünün bir kısmı 80'lı yaşlarının baharındaki adamın yüzüne de bulaşmış olmalıydı. Otobüste karşı cinsin yanına oturmak için izin isteyen eski bir insan vardı yanımda.
Çeşitli taşıtlara, iett kartı sayesinde bedavaya bindiğini ve Aksaray'da inip Kanarya otobüsüne bineceğini tanışmamızın ikinci dakikasında benimle paylaştı. Yüzümde hafif bir gülümsemeyle söylediklerini abartılı bir kafa hareketiyle onaylıyor, ona konuşmasını şevkle sürdürebilmesi için cesaret veriyordum. Ramazan ayı münasebetiyle oruçlu olup olmadığımı sorduğunda, "hayır" cevabım onun bir nebze yüzünü buruşturmasına yol açsa da saniyeler sonra yüzüme daha dikkatli bakarak sanki az önce söylemeyi unuttuğu ve bundan dolayı utanç duyduğu "Allah kabul etsin" cümlesini dile getirdi. Birkaç kez daha İstanbul'da ücretsiz seyahet etmesine olanak tanıyan muhteşem kartından bahsettiğinde büyük bir şaşkınlıkla ne kadar şanslı olduğunu belirttim. Ancak bu şanslı olma durumu bedavaya değildi tabii, senelerce çalışmıştı. Krem rengi yeleği ve ütülü pantolonuyla eskimiş bastonundan utansa da ondan iyisini bulamadığından bahsediyordu. Hatta gözlüğü de bugün pek bir pislenmişti ama çıkarsa bulanık görecekti. Olsun dedim üzülmeyin, temizlersiniz yatmadan önce.
Ben hep böyle geç mi gidiyordum işten eve? Sorular soruyordu ama benden büyük torunları vardı, yanlış anlamamalıydım. Yok zaten, ne münasebet, yanlış anlamıyordum ki. O birazdan inip Kanarya otobüsüne binecekti, nasılsa bedavaydı otobüsler onun için. Aaa gerçekten öyle miydi? Nasıl da şaşırmıştım. 25 sene çalışmıştı iett atölyelerinde. Yoksa ben hala öğrenci miydim? Yok hayır, çalışıyordum ve işten dönüyordum. O şimdi çalıştığı yılların karşılığını alıyordu emekli maaşı ve ücretsiz gezmesine izin veren kartıyla! Ben de görecektim ileride. Sahi ya, oruçlu muydum? O da birazdan Aksaray'da inip Kanarya'ye gidecekti. Hem ben nereye gidiyordum ki?

2009-12-04T13:24:00.003+02:00

Rengarenk betonlarla kapladığımız dünyanın artık bakkal defterinden hiçbir farkı yok.
Yokuşlar, tepeler. Her taraf bir zıtlık içerisinde. Bu zıtlıktan sıyrılıp olağan bir rotada ilerlemek zor.

Kelimeler inkar ediyor. Yan yana dizilerek iki nokta arasında bulunmanın geçerli bir sebebi olmadığını söylüyorlar. Ne yani hiç konuşmayalım mı?
- Burayı da mı beğenmediniz?
Bakın size soru işareti bir de tire hediye ettim. Olmuyor mu? En azından sormuştum niyetinizi. Beğenmediniz yine de.

2009-12-02T11:57:00.002+02:00

Onlarca kuş uçup gidiyor buradan
Biz ise sırtımızda tonlarca yükle
fazladan iki adım atamıyoruz.

Meğersem Maya takvimi ne menem bir şeymiş

2009-11-18T11:41:00.007+02:00

2012 boş kafayla izleyince dolu bir film gibi geliyor. Efektler, yer yarılsa da içine girsem dediğim anlardan gerçekten soğuttu beni. Hayır, hayır yerin içine girmeyeyim mümkünse. Ama bu tür bir vakada Türkiye'nin T'sinin bile anılmayacağını öğrenmiş oldum siyahi Amerikan başkanının fedai, gururlu, ülkesine ve insanına aşık, dindar, aile sevgisiyle dolu karakter özellikleriyle bezenmiş olduğu 2012 filminde. Ya o tip insanlar bildiğin adamın üstüne basar o dandik gemiye binmek için. Neyse canım.

Yer kabuğu çatlıyor, denizlerde tsunamiler ve gelin görün ki gök kubbe yerli yerinde! Ulan (kabalaştırıyorsunuz), ağaç bile kalmamış etrafta hala oksijenden bahsetmek nasıl bir düşüncenin ürünüdür? Ayrıca kilometrelerce büyüklüğündeki dev dalganın altında kalmadan önce cep telefonuyla konuşup "Elveda dostum" diyebilen kişiler var. Biz iki kat aşağıya indik mi çekmiyor telefon, buna ne diyeceksin dostum?
Ve tabii 4'üncü geminin kapısının kapanması, suyun içine nefessizce dalarak boru parçasını mekanizmanın arasından çıkarabilen zavallı bir insanın gücüne bağlıydı. Yoksa nasıl kahraman olucak o baba? HA HA!
Bir de Everest'e çarptıklarında geminin ön camı çatlamaz mı? Çinliler malzemedan çalmış valla.

Sıpoylır:
"O çarptığımız Eyfel Kulesi miydi hacı ya?"

2009-11-11T12:27:00.001+02:00

- Sevgi nedir?
+ Sevgi içimizde...
- Hmm... 8 bin km yol geldim lan ben içimde mi geldim bunu? Hayırdır havalimanında x-rayde de çıkmadı.
Mutluluk nedir?
+ Mutluluk içimizde...
- Dünya barışı?
- Hepsi içimizde...
+ Baba 400 doları verdik, kdvsi?
- İçinde içinde...

2009-11-09T15:33:00.001+02:00

Çünkü insanlar yıllar boyunca hiç soru sormadan durur.

2009-10-31T20:43:00.005+02:00

Sonunda saçlarımı da aklımın hizasına getirtebildim. Nasıl bir üşengeçliktir bu; sizin orada nasıl diyorlar, İĞRENÇ.

Dün Efes Pilsen Blues Festival'e teşrif etmiş bulundum. Dinleyici kitlesi ve Terry & Band beni gülme krizine soktu. Sahne performansı olsun, kendi çapımızda yaptığımız komiklik ve şakalar olsun Lütfü Kırdar çıkışında yaşadığım 'ıslanma'ya değdi. Bildiğin ıslanmak yani, hem de şemsiye ile. En nefret ettiğim türden.

2009-10-27T17:03:00.001+02:00

You used to be alright,
What happened?
Did the cat get your tongue?
Did your string come undone?

A part of "A birthday Present"

2009-10-14T15:26:00.002+03:00

I know why you will not give it to me,
You are terrified.
...
I will only take it and go aside quietly.
You will not even hear me opening it, no paper crackle,
No falling ribbons, no scream at the end.
I do not think you credit me with this discretion.
...
If you only knew how the veils were killing my days.
To you they are only transparencies, clear air.

But my god, the clouds are like cotton.
Armies of them. They are carbon monoxide.

Sweetly, sweetly I breathe in,
Filling my veins with invisibles, with the million.
...
There is one thing I want today, and only you can give it to me...

Buko

2009-10-14T10:24:00.003+03:00

KEDİLER ÜZERİNE: Kedilerin arasında olmak çok iyidir. Kendini kötü hissediyorsan kedilere bakar ve kendini çok daha iyi hissedersin, çünkü onlar her şeyin olması gerektiği gibi olduğunu bilirler; öyle fazla heyecanlanmak ya da üzülmek için bir neden yok. Onlar bunu bilirler. Kurtarıcıdır kediler. Ne kadar çok kedin varsa o kadar uzun yaşarsın. Yüz kedin varsa on kedin olduğunda yaşayacağının on katı daha uzun yaşarsın. Bu gerçek bir gün keşfedilecek ve herkesin binlerce kedisi olacak ve kimse ölmeyecek. Gerçekten çok saçma.

YAZMAK ÜZERİNE: Asla gündüz yazmam. Çıplakken alışveriş merkezinde koşmak gibi bir şey gündüz yazmak. Herkes seni görür. Gece. işte o zaman numara çekebilirsin. Sihir.

İNSANLAR ÜZERİNE: İnsanlara fazla bakmam. Rahatsız edicidir. Birine çok fazla bakarsan onun gibi olmaya başlarsın derler.

İNANÇ ÜZERİNE: İnanan insanlar için iyidir inanç. Benim sırtıma yüklemeyin ama. Bir tesisatçıya kutsal ruhtan daha fazla inancım var benim. Tesisatçılar son derece yararlı bir iş yaparlar. Bokun akmasını sağlarlar.

GELENEKSEL AHLAK ANLAYIŞI ÜZERİNE: Cehennem olmayabilir, ama yargılayanlar bir tane yaratabilir. İnsanlara çok fazla şey öğretildiğini düşünüyorum. Her şey fazla öğretiliyor. Başına gelenlerden öğrenebilmelisin, tepkinden. Tuhaf bir sözcük kullanmak zorundayım burda: "İyi". Nerden geldiğini bilmiyorum, ama hepimizin içinde doğuştan bir iyilik damarı olduğunu düşünüyorum. Tanrıya inanmıyorum, ama içimizdeki o iyilik damarına inanıyorum. O damarı beslemek mümkün. Tampon tampona trafikte biri sana yol verdiğinde sihirdir her seferinde. Umut verir insana.

I'm lovin' it.

I'm OK

2009-10-02T23:14:00.004+03:00

Amaaaaan.
La laaaa laaa!

2009-10-01T22:58:00.004+03:00

Koyu bir kaplama var etrafımda,
ellerime ve yüzüme bulaşmış.
Kime dokunmaya çalışsam,
kararıyor.
Neye dokunsam,
yok.

Sen bir refleks gibi
düşüyorsun arkama.
Sana dokunmuyorum,
sen karasın.
Halbuki üzmek aklımda değil.
Ama nasıl başardığımı bilmiyorum.

2009-09-29T23:37:00.002+03:00

I talk to God but the sky is empty.

2009-09-29T23:24:00.002+03:00

Çizdiğim en düz çizgi
Ölüm tepemde
Bir cesaret bu
Emsali yok ve anlamsız
Dümdüz bir yokluk
Yumuşak bir ağırlıkla
Emerken beni içine
Tek yaptığım
İzin vermek.
Çok kolay.

Duman

2009-09-28T17:13:00.004+03:00

İstanbul'un elektrik direkleri güvercinler için yapılmış sanki. En sevdikleri şey elektrik tellerine kurulup dedikodu eşliğinde sulu kaka yapmak.
Kumrular öyle mi? Onlar cooldurlar ve genelde iki kişi takılırlar. Kahverengi tonlarındaki kıyafetleriyle klaslıkta da sınır tanımazlar. Ama ses tonları konusunda aynı pohpohlamayla devam edemeyeceğim sözlerime. Gugulu da gugulu... Gözlerindeki manasızlık da cabası.
Neyse yine de yere tünemiş yemek yiyen, bir şeyler karıştıran bir kuş türü gördüğümde dümdüz yürümem. Yolumu değiştiririm ki benden ürkmesin, işine devam etsin. Diğer tüm sokak hayvanları için de geçerli bu saygıda kusursuzluğum. Ancak asla insanlar için değil, değil işte!
Merhaba, ben Panter Leyla.

Kimseyi duymadım, canımı sıkmadım, fikrini sormadım ben.

Kedi ve köpeklere duman ismi konulması yasaklansın.

2009-09-21T21:37:00.003+03:00

Merhaba,
5 bin yıldır blog yazmıyormuş gibiyim. Salaklaşmış halde, kumanda paneli böyle mi açılıyordu yaa, derken buldum kendimi. O sırada bir şeyler yazmaya karar verdim. İğrenç bir ruh halinde hem de bir bayram gününde -bitmeyen ancak bitirmeye umutlu- iş üzerindeyim.
Hem daha diyomki okuycam. Yapıcam bunu. eeeeeeeeeeeeeeeee. IFSAK üyeliğim de oldu halihazırda, hayat güzel olmalı aslında. Uyaklı konuşmak şizofreni belirtisidir. HAYIR, OLASILIKSIZ!
Geçen günlerden birinde sayfa hazırlanıyor. Dedim ki, şu fotoğrafı büyük kullanalım lütfen. Ama gerçekten çok beğendim. Aşağıda da sitesini paylaşmışım zaten. Benim öyle pek facebook paylaşımlarım olmadığından burada yapıyorum her ne yapıcaksam. Pek de bi şey yapmıyormuşum, şimdi bakınca öyle göründü. İnanılmaz boş konuşuyorum. Bay.

2009-09-15T14:18:00.000+03:00

http://maurasullivan.com/

Konyaaltı

2009-09-08T02:13:00.000+03:00

2009-09-03T15:08:00.001+03:00

Düşündüm durdum. Elimdeki fotoğrafı evirip çeviriyordum. İstemeyerek, bilmeyerek, kendimden habersiz fotoğrafı ikiye, dörde, sekize, on altıya bölüp atmışım.

2009-09-02T09:54:00.001+03:00

2009-09-01T16:38:00.005+03:00

Böyle, ilginç bir his. Çok tuhaf.
Okurken altını çizmek, kaybetmemek, sonsuza kadar ezberde tutmak istediğin kelimeler onlar.
Ben yazsam, konuşsam, onları daha daha düşünsem sanki eriyecekler gibi.
Bahsederken bile, kendi başına doğrulamayan ruhun bastonunu yere düşürüyor.
Dayanağı kalmıyor hiç. Bir gereksiz çekim içinde ayak hizasında bakıyor gözlerin.
Ellerin yerle bir. O kelimeler ki, öylesine boşlar ve öylesine serin.

Kia ora

2009-08-26T17:02:00.003+03:00

Önce:
Kia ora Sayın Bayan!
Now you know how to greet people in Mäori!

Sonra:
"Savaşa giderken tenlerini beyaza boyamaları ve de çok aç kaldıklarında insan eti yemeleri onları barbar bir kavim olarak gösterse de (!) şartlar zorlamadıkça vahşi değildirler. Yarı çıplak yaşarlar. Soyu tükenmekte olan kavimlerdendir. Şu an yaşayan Maoriler savaşçı Maorilerdir.
Maoriler Yüce tanrılarına Lo derler.
Maorilerde ibadet, rahiplerin onlara öğrettiği ilahi tarzındaki özel dualardan ibarettir.
Maoriler günümüzde Avustralya ve Yeni Zelanda'da yaşamaktadırlar.Yeni Zelanda nüfusunun %10-11'ini oluşturan Maoriler'in dünyadaki toplam sayıları 370.000 kadardır."

Bugün ne öğrendik?

2009-08-25T14:04:00.005+03:00

Az önce çamaşırsuyu kokusunu ciğerlerime çekerken sevmediğim kokulara bu platformda (?) örnek vermem gerektiğini düşündüm. Ayrıca zaman zaman odamızın açık camından, hafif bir rüzgarla içeri sızan lağım kokusundan da bahsetmeme gerek yok sanırım. Çöplükte çalışıyor olabilir miyim? Yok o kadar değil de, koku cenneti diyebiliriz. Cennet. Ne alaka oldu şimdi?
Bu, zaman zaman kendimle çeliştiğim, nefret ettiğim, ancak oldu ya, bir kere başladığım yazımda kafayı yemek üzere olduğum Beyonce şarkısından da bahsetmek istiyorum. Çok seviyorum, falan. Böyle. Görülen üzere kafam oldukça dağınık.
Bir de ben İngilizce'de nişanlı anlamına gelen fiance'yi beyonce sanıyormuşum eskilerde bir zaman. Nedense bana komik geldi.

Pazar günü Son Durak 4 3D'nin vizyona gireceğini duydum ve Son Durak gibi içi boş ama sıkmayabilecek bir gerilim filmini üç boyutlu izlemenin pek güzel olacağını düşündüm.
Dün ise gelen mail öngösterime davetli olduğumu söylüyordu: "SON DURAK 4 3D " FİLMİNİ REAL D 3D TEKNOLOJİSİ İLE İLK SİZ İZLEYİN!
Vay canına.

Sevgili günlük, görüşürüz.

Söyleyeceklerim daha bitmemiş meğersem. Bu aralar başlık kıtlığı yaşıyormuşum gibi bir problemim olduğu görülüyorsa oralardan, doğru bir ekran görüntüsü kazınmış birkaç kilogramlık beyinlerinize. Birkaç dediysem beş on falan değil. Öyle olsaydı, kesin aldırırdım ben ağırlık yapıyor diye. Yapardım bunu.

2009-08-21T13:08:00.005+03:00

"Her çeşit büyük numara bayan ayakkabısı itina ile yapılır (39 - 44)"

Afişin sahibi Taksim / Tarlabaşı'nda bir ayakkabıcı! Çevreye uyum sağlamış zavallım.

Az önce "travesti" kelimesini hayatımda ilk defa googleladım: travesti için yaklaşık 16.500.000 sonuç. Iyyy. Ve artık o sonuçlardan biri de benim. Iyy.

Edit: imla. haha

2009-08-21T13:04:00.003+03:00

"Seni bu dünyada en çok kim sever? ben tabii ki" şeklinde devam eden şarkısıyla gönüllere taht kurmuş Ümit Sayın adlı şarkıcı, bulmacalarda sayın soyadıyla şaşırtmaca yapmaktan başka neye yaradı şu dünyada, sorarım sana.

twiiiit mode on.

2009-08-20T16:23:00.001+03:00

İkameti Cockaigne, The Bell Jar olan blogcular.

2009-08-13T19:34:00.005+03:00

Burnum karabiber bağımlısı
ve ben rüzgarların yönündeyim.

Kapkaççılar için tedbirim tam.
Taşlarla bir kalp yarattım.
Ve bir gün taşıyamayacağım onu.
Sana vereceğim.

. .

A bird's song

2009-08-13T15:17:00.010+03:00

.

2009-08-10T20:49:00.002+03:00

Yolculuk bir çift ayaktan ibaretken
nasıl uzağa gidebiliriz ki kendimizden?

2009-08-09T22:10:00.002+03:00

Kalbimin ritmini duyuyorum; yerini beğenmez bir tavırla beni,
bir ileri bir geri savuruyor.

Ortada kuyu var

2009-08-06T20:33:00.003+03:00

Yaprak kımıldatan bir esintiye ruhumu bağışlayabileceğim akşamda önümde oturan yolcunun kafası tüm dikkat çekiciliği ile karşımda parlıyordu. "O" biçiminde, köklerini bile geride bırakmadan çekip giden saç tellerinin yokluk yerleri terliyordu. Kalan "U"nun sınır uçlarında biriken diğer asabi yarım küre, az da olsa fire verse dahi koyulu açıklı varlığını ilan etmişti. Ters ışıkta sağlı sollu yerini bulan kırmızımsı kıkırdaklar adamın yaşam kaynağı gibiydi. Sanki nefes alışlarında ağzı yorulunca onlardan yararlanıyor, onları devreye sokup konuşuyordu. Bu yüzden, kafa etrafındaki bu kendini sakal zanneden karartı vazgeçmemişti pek önemli yerinden. Belki de en tepedekilerin yükseklik korkusu vardı, çeşitli doktorlarca muayene edilseler de bir türlü başa çıkamamışlardı hisleriyle ve intihar etmişlerdi.
Şimdi boncuk boncuk ıslaklığı üzerinden kaydıran bronzlaşmış deri bir zamanlar gür saçlar tarafından okşanmıştı. Ama sonunda “Ben de buradayım” demiş ve gökyüzüne olağanca açıklığı ile bakmıştı alna doğru uzanan boşluktan.
Ah! Güzel, yuvarlak, yokuşlu kafalar, berberleri ve sahipleri. Sol ya da sağda inatla büyümeye devam eden bitki örtünüzü düzenli aralıklarla budamaya devam edin lütfen. “Sol taraf uzasın da, sağa yatırırım” mantığıyla bir rüzgara bakan hayal kırıklığına maruz kalabilirsiniz.

Ortadakuyuvar,yandangeç.

2009-07-28T20:54:00.001+03:00

- Heey! Kimsin sen, söyle!
+ Senin gibi bir hayvan. Bana insan gözü gösterdiğin için yüreğini kurtlar kemirsin.
- Adın ne? Kendin insan olduğun halde gene insanlardan nefret mi ediyorsun?
+ Ben adamcılım. İnsan oğlundan nefret ediyorum. Senin iyiliğin için söylüyorum, keşke köpek olsaydın; seni biraz olsun severdim.

Sağ Anahtarı

2009-07-28T20:35:00.004+03:00

Kapı çaldığında aklıma ilk gelen “o” olmuştu. Ama niye gelsindi ki?

Karşımdaydı... Suçluluğunu kabullenmiş, yere bakıyordu. Onu orada öylece bırakarak, içeri girdim. Üç adım attıktan sonra arkamda kapı kapanmıştı. Tek söz etmeden beni takip ediyordu.

Masanın başındaki sandalyeye oturdu. Günlerdir uyumadığından bahsediyordu sözlerini kanıtlayan kanlı gözleriyle. Af dilerken dili sürçüyordu. O konuştukça benim midem bulanıyordu. Ve tekrar, tekrar… O andan itibaren kaseti tersten dinlermişçesine dinledim onu.

Siyah buruşuk gömleğini sıyırıp kol saatine baktı. Bir adım geriye gittim. Eğildim. Altında kahverengi pantolonu vardı. Siyah ve kahverenginin uyumsuzluğundan bahsederdi hep. Evden aceleyle çıktığı belliydi. Yine saate baktı. Gömleğinin yakasını düzeltti, -geriye kalan her şey düzgünmüş gibi- kısa, bencil bir ah çekti. Masada duran gazetelerin üzerine bir şeyler çizmeye başladı. Sol eliyle çiziyordu. Hafızamı yokladım. Sağ eli ile yazıyor olması gerekiyordu, en azından öyle hatırlıyordum. Kızdım kendime, yanlışlığıma.

Sol anahtarı çizdi. Ve tek hücreli canlıların üreyişleri gibi hızla çoğalttı onları gözüme sokarcasına. Hala konuşuyordu. Ne söylediği umurumda değildi. Midemdeki bulantı gözlerime de bulaşmıştı. Bakarken kayboldum sol anahtarlarının arasında. Kıvrımlarını bozmaya çalışıyordum zihnimde.

“Ne oluyor” diyecektim ki, tıkanıp kaldı boğazımda. Yine saatine baktı. Sahi o buraya geleli çok mu olmuştu? Kaç dakikalık bir konuşmaydı acaba hazırladığı? Ne kadarı bitmiş, ne kadarı kalmıştı? Karanlık bir bodrumda ölümünü bekleyen bir bitkiydim. Sadece bekleyecektim ve bitecekti. Tekrar saatine baktı. Ya zaman hiç geçmiyordu ya da çok hızlı koşuyordu yelkovan.

O gelip de önümdeki sandalyeye oturduğundan beri kıpırdamamıştım. Ya da sadece öyle sanıyordum. Boynumun kıvrımlarını yeni yeni keşfedercesine ışığa baktım, gözlerim acıdı. Ona baktığımda ise bir gölge gördüm.

Hafifçe arkasına baktı. Göremedi beni. Ama emindi varlığımdan. Sözleri bitmişti galiba. Gidecek miydi? Kalkar gibi yaptı, tereddütle oturdu. Sessiz bir filmin en öndeki seyircisiydim. Biçimsiz bir kağıt parçasını elime tutuşturdu. Sanırım anlamıştı onu dinlemediğimi. Konuşmasının kısa bir özetinin elimdeki kağıtta yazılı olduğundan emindim.

Yürüdü, sonra kapı açıldı ve kapandı. Beni kendime getirme ümidiyle bar bar öten treni duydum uzaktan. Birden "Sağ anahtarı" girdi aklıma. Kuyruğunun ütülenmemesine ant içmiş bir ayna görüntüsüydü.

2006
MÇ

Çukur

2009-07-28T20:07:00.008+03:00

Tek yönlü sokağımızın tam girişindeydi. Onlarca arabayı gazi bırakmıştı, sonunda üzerini örtmeye karar verdiler.
İçini doldurmamışlardı, üstünü örtmüşlerdi çukurun. Her geçen gün yeni bir örtü gerekiyordu, her yeni gelen kırılıyordu çünkü. İçini doldurmaya çalışmıyorlardı, sadece örtüyorlardı. Geçici bir süre dayansın, yeterdi.
İşe gidip gelirken, yani sabah akşam başında durup bir şeyler tartışan o pala bıyıklı, göbekli adamları görüyordum. Her gün yeni -çözümü kuvvetle sağlayamayacak- çözümler üretiyorlardı.
Yine bir sabah evden çıktığımda onları gördüm. Sokağın başına “Büyük Araçlar Giremez!” yasaklı tabelayı asıyorlardı. Zaten büyük araçlar geçemezdi ki sokaktan! Sokağın kurallarına göre artık oradan -zaten geçemeyen- büyük araçlar geçmeyecekti anlaşılan.
Akşam, yorgun argın eve döndüğümde, çukurun yine kırılan örtüsünü ve tartışan adamları gördüm. Onlar tartışmaktan, örtü de kırılmaktan bıkmamıştı.
Eve girdiğimde kendime yemek için bir şeyler hazırlayıp hemen pencere kenarına gidiyordum. Artık televizyon izlemediğimi fark ettim. Her gün bir sonraki günün çözümünü merakla bekliyordum.
Sabah evden çıkarken alıştığım kalabalıkla karşılaştım. Kaç gündür onlarla yüz yüze gelmeme rağmen selam dahi vermiyordum. İşin aslı, ilk gün gördüğümde “Merhaba, ben de bu sokakta oturuyorum" demiştim. Ama şişe dibi gözlüklü adamın kafası çukurla o kadar doluydu ki, beni önemsemeden başını sallayıp arkasına dönmüştü. Ama o sabah benimle konuşmaya çalışan onlar oldu. Kabadayıca önümü kesip “Bu sokakta mı oturuyorsun?” dediler. Hep bir ağızdan konuşuyorlardı, pekala bir çözüm üzerinde anlaştıkları belliydi. “Teker teker konuşur musunuz?” desem, okkalı bir küfür eşliğinde hafiften dayak yiyeceğimden emindim. Kapatamadıkları çukurun faturasını bana ödetebilirlerdi. Bu yüzden sadece evet anlamında çeşitli el hareketleri yaptım. “Apartmanınızın yöneticisine haber verin, akşam 5’de toplantı yapacağız” dedi yeni kıyafetler giymiş tıknaz bir adam. “E beni durduracağınıza apartmanları gezip yöneticileri bulsanıza!” diyecektim ki, demedim yine. Düşüncelerim oksijene karışınca “Tamam" olarak doğdu. Verilen görevi yerine getirmek için apartmanıma hızla geri döndüm ve çantamdan kağıt kalem çıkararak yöneticinin kapısının önüne “Bugün 17:00’de sokakta çukur toplantısı varmış. Ali” yazdım gülerek. Saate baktım, otobüsüme beş dakika geç kalmıştım. Buna rağmen keyifli ve aynı zamanda meraklıydım.
Akşam eve döndüğümde sokağın başında çeşitli armalara sahip üniformalı biri vardı. Seyrek de olsa geçen araçları kontrol ediyordu ve bir şeyler yazıyordu.
Bir gözüm adamda apartmana girdim. Kapımdaki notta, “Haber verdiğin için teşekkürler Ali. Toplantının konusu sokakta bulunması ve gelen geçen arabaları kontrol etme göreviyle birinin tutulmasıydı. Maaşı için yarın apartmandan para toplayacağım” yazıyordu. Yöneticiyle mektuplaşır olmuştuk, iki umutsuz vaka.
Apartman sakinleri “Olur mu öyle şey, para mara vermiyoruz” demişler. Bizim yönetici ve diğer yöneticiler sonra bir türlü parayı toplayamadılar tabii ki.
Birkaç günlüğüne azalan araç sayısı da örtünün inatçı kırılganlığına etki etmemişti.
Görevliye para verilmeyince işten ayrıldı.
Şimdilerde kimse geçmiyor bizim sokaktan. Çukurbaşı kızgın kalabalığa ne oldu hala merak ederim.
Çukurun artık örtüsü yok, üşüyor mu acaba?

2006
MÇ

2009-07-27T09:42:00.001+03:00

Temmuz'da nezle olmak, üç bataniyeyle örtünülen bir gecenin sabahında otobüse binip işe giderken Havuç'u görmek. Sonra bunu blog'a postlamak, ayrı.

Sen de yaz yaz yaz bir kenara yaz

2009-07-20T20:26:00.007+03:00

Okulun kapanmasından açılmasına kadar olan bir süreci kapsayan tatil kavramı benim için şeklini değiştireli iki yıl oluyor. Eskiden, takriben üç ay boyunca yazlık evde kalınır, İstanbul özlenirdi.
Geçen hafta kullandığım izin süresince "7 gün kaldı, 5 gün kaldı, yarın gidiyoruz 9'a kadar denizdeyim bugün" deyişlerim ve dönüşte işleri nasıl halledeceğimin endişesiyle bolca geri sayım yaptım. Övündüğüm 'gerçek ten rengi'min yerine yeni arap bacı imajım pek hoş olmadı. "20 bacağıma, 30 göbeğime" modunda şemsiye altı ve deniz arasında mekik dokumam, güneş ile aramda oluşan keskin bağa gölge düşürmeyi başaramadı ne yazık ki. 5 metre uzaktan "tatilden yeni döndüm ki ben" sinyali yayıyorum. Ayağımda deniz kestanesi dikeni ve hayvani bir kaya yarığıyla ayakkabılar içinde hafifçe topallarken tenimin yanığı ile dikkatleri iyice üzerime çekiyorum! Şaka be şaka o kadar kararmadım.

Pembe telefonum kırıldı, çift sim kartlı telefon modasına uymak üzereyim.

Bay.

2009-07-06T22:53:00.002+03:00

Bugün bana "iyi ki doğdun" diyenlere, "sen de iyi ki doğdun" diye cevap verdim.

İnsan insanı yer mi?

2009-06-30T09:44:00.002+03:00

Sonu uzaya, uzaylılara bağlanan filmler... benden uzak durun lütfen!
Zombili ve bulaşıcı hastalıklı filmleri ne kadar çok seviyorsam onları da o kadar çok sevmiyorum. Mesela 28 ve Resident Evil serileri bende resmen bir "Sihirli Annem" etkisi yaratıyor, birbirlerini ölesiye yemek isteyen insanları izlemek bana huzur veriyor. Dünyalı düşüncelerden uzaklaşmak için ideal! Peki ya izleyip izleyip "sonunda kesin bomba patlicak" dediğin filmler... Knowing? Ne oldu, çocuklar sapsarı bitkilerin olduğu bir gezegene taşındı. Çok mu düşünmüş acaba senaristler? Bence sonu bir yere bağlanmasa bile daha iyi olabilirdi.
Ya bilmiyorum, neyse. Bu da böyle bir anımdır.

Geçmiş vs. gelecek

2009-06-28T20:23:00.006+03:00

Maykıl Ceksın'ın ölümüyle sorguladığım birkaç şey oldu. Adam dünyaca ünlü bir ikon. Ve kendimi bildim bileli bildiğim biri. Gelecekte torunlar torbalar sormazlar mı bana Maykıl Ceksın'ı nasıl bilirdiniz diye? Sorarlar. İyi bilirdik derim ve ben Mistır Ceksın gibi bir ilaha dönüşürüm bir büyükanne kıvamı olarak. Marilyn Monroe yaşarken, filmleri sansasyon yaratırken ananem varmış mesela. Ama Türkiye'deki TV kıtlığı onun Marilyn'i iyice tanımasını engellemiş. Sinemada da hep o dandirik Türk filmlerini izlemişler. Üf anane ya, hiç kuul değilmişsin!
Geleceğin ananesi olarak ben; Maykıl Ceksın'ı, Johnny Cash'i, hatta Biritni Sipiiirs'ı bilmiş biriyim. Oley.
İnternetle olan ilk alakamda en popüler e-mail sağlayıcısı olarak hotmail'e başvurmuştum. ad[at]hotmail, bakıyorsun ki alınmış. Naapmalı... en sevdiği takım, en sevdiği sayı ya da doğum yılı eklenir belki adın yanına. O zaman bir nick sahibi bile değilsin. Korkunç. Tabii birkaç yıl sonra adsoyad hadisesiyle son buldu mail adresi kavramı benim için. Sıkıcı.
Söylemek istediğim; yeni adlar, soyadlar, e-mail sağlayıcıları üretilmedikçe maykil_ceksin8987609@cortmail.com şeklindeki adresler çoğalacaktır. (Varsın çoğalsın, bananeyse, bilmiyorum işte.)
Arkadaşım hala oldu aylar önce. "Bebeğin adsoyadına uygun mail adresi al bence şimdiden" diye tavsiyede bulunmuştum. İlk bilgisayarıyla birlikte mail adresi de hediye edilebilir kendisine, çok kuul olur. Neden olmasın?
Nasıl delirdim?

2009-06-25T13:52:00.002+03:00

Sigara içmek hayata mola vermek gibi. Her anlamda.
Bu yüzden bazen özeniyorum.

Halo

2009-06-21T22:43:00.005+03:00

Önce:
Sonra:

Diyebilir miyiz? Bence hayır.

Vatevır. Teykın bay mi of kors.

Fevkalade saçmalayasım var.

Şunu öldür, kendini güldür biraz

2009-06-21T22:20:00.007+03:00

Hissizlik,
bir çığ gibi büyüyor
ona baktıkça.
Yeni insanlar, yeni yüzler:
içleri boş, kurumuş kabuklar.
Ve halsizlik,
düşündükçe
içine çeker.

Şimdiki zaman uçuyor havada.
Musluk bozuk,
akışı engelleyemiyor kovalar.

Bir de aynalar var,
ne kadar giyinik o kadar çıplak.

Ama yine o his.

Önce sevmeye başlar,
alışır gibi.
Sonra anider bastırır,
farkedene kadar içine işler.
Dur demessin.

Neye yarar
başka bir zaman,
renkli tuvalet kağıdı,
havuzlu yalı...
Bir kalkan bu hissizlik hali
seni senden koruyan.

Eti Sultani

2009-06-08T14:09:00.007+03:00

Ellerini gökyüzüne doğrultmuş ağaçlar, bulutlara dokunmak istiyorlar. Gördün mü? Neredeyse parmak uçlarında duruyorlar sarılmak umuduyla. Nafile. Gökyüzü bir nebze eğilmiyor yahu! Zaten randevuya da çok geç kaldı. Sevmeyelim artık onu, ya ama baksana, hala bekliyorlar. Yazık.

60 mumluk ampul ve 100 beygirlik bir arabanın kendilerine has ölçü birimleri olmadığı gibi portakal rengi ve patlıcan moru da yaratılışlarından itibaren muhtaçlığı enselerinde hissetmiş varlık/nesne (?) lardır/lerdir. Portakalın rengi üzerine yazılan bir hikayenin yolu hep portakala çıkacak ve rengi hep arada kaynayacaktır.

Mutluluk,

2009-06-08T14:03:00.003+03:00

Bağırsaktaki altındır ve onu öğütmek istemezsin. Ondan kurtulmak da...

2009-06-08T13:10:00.004+03:00

Oda sıcaklığında erimiş, mayışmış bir ruh.
Daha ne kadar geri geri itekleyebilirsin kendini?

Uykunun içine akıyorsun. Gözünü bile açamıyorsun.
Uyuşukluğun içindesin, rotan belli değil. Ama güzel.

Bir o yana bir bu yana kayıyorsun.
Sivri kenarlı hiçbir şey yok, tenine uygun.

Canını yakan insanlar sadece. Bakıyorsun ki, onlar da uyu(şu)yor.
Zaten suçsuzlar. Melekler gibi.

Bak, hep istediğin oluyor, herkes sustu.
Ancak içinde yine bir şey, alevle yaşıyor.

Şaşırmadılar!

Pati pati

2009-06-02T09:21:00.004+03:00

Düşünceleri başka boyuttaki bir dünyanın ozon tabakasını deliyor muydu? O zaman düşünmemesi en mantıklısı olacaktı!

Esneyelim kimseye bakmadan, empati yapmadan.

Bir nefes iki nefes

2009-05-27T10:18:00.011+03:00

Bir şeyler yazayım da konusu ne olsun diye düşünürken damdan düşer gibi karşıma çıkan laflarına laflar hazırlarken buldum kendimi.
İnsanlar gerizekalı olabilirler. Zeki nüfus kadar onların varlığı da olağan karşılanmalı.
Ancak bir gerizekalı aklı başında gibi davranmak niyetindeyse karşısındaki insana dünyanın tüm sabrını dilenebilirim. Bana da biri bu sabrı bulup getirirse sevinirim, havalara uçarım.
Daha ne kadar gözlerime boş boş bakıp, bana, “biliyorum” havaları taslayacak gerçekten kestiremiyorum.
Anladım ki, daha öncelerde hiç hoşlanmadığım biriyle vakit geçirmek zorunda kalmamışım. Öyle sanmışım ancak yanılmışım.
Kustum resmen. Domateslerden Türkiye haritası çıkabilir. En iyisi ben derin derin nefes alıp ağaçlara ve gökyüzüne bakayım.
Tırstım.

Açık kalp ameliyatı

2009-05-25T17:05:00.007+03:00

...
Herkes birbirine fazla narkoz versin lütfen
Rica ederim zorluk çıkarmayın baltaya
Korkuluklara saygılı olun mesela,
Tırmanmayın direklere

Neye yarar bu;
Neye yarar ısıtmak dün ölen bir kadavrayı
Mor bir aşk uğruna

Açık bırakıp bu kalbi ameliyat masasında
Resim yapmalı, deli gibi resim yapmalı
Kayıp bir turuncu kokusu var havada

-
Altay Öktem

Nedense, zamanında kitaplarını delice arayıp bulamadım. Geçenlerde ideefixe'ten yaptığım hayvansı siparişimde yine gözden kaçırdığımı büyük üzüntü dalgası eşliğinde farkettim. Enkoyu 'daki yazılarıyla yetinmek zorunda olduğum biri, şimdilik. Dersiniz ki, niye karakalem alıp okumuyorsun? Bilmiyorum, alışamadım derim ben de.

Spamistan

2009-05-21T16:12:00.005+03:00

Aaa çok ilginç. "Turkcall." diye bir yerden sms geldi, tebrik ediyorlar beni 800 TL indirimli check up + (aynen böyle, artı) danışmanlık hizmeti kazanmışım. Ama nereden olduğu belli değil bu hizmetlerin. Ayrıca bilgilerimi güncellemek için bilmemkaç no'lu telefonu aramalıymışım. Hey, nereden buldunuz telefon numaramı! Bulgaristan'dan gelen cevapsız çağrılar yetmiyor bir de siz sms atın canım. Hakkatten atın.

Bir de geçenlerde arkadaşımla konuşuyoruz. "Yaa" dedi, "Nedir bu çektiğim msn'den?". Her gün crazy'den badboy'a kadar uzanan bir yelpazede değişik kişilerin msnini süslemeye başlamış, gına gelmiş haliyle. Yaş aralıkları mütemadiyen 13/17 arası değişen bu çılgın kötü çocuklar nereden bulmuş olmalılar ki bu tap sikrıt adresi?

Birileri var, birileri var, spamlar için çalışan birileri var.

---
Bu aralar en çok,
Dinliyorum: Jeff Buckley / So Real
Okuyorum: Sylvia Plath / Üç Kadın (İkinci ses kalp ben falan.)
İzliyorum: Fringe
İçiyorum: Kahve

Hayvanlar alemi

2009-05-19T23:33:00.005+03:00

İstanbul çok vahşi bir yer.
Her geçen gün trafik kazasına kurban gitmiş hayvanların cesetleri, asfaltların ayrılmaz bir parçası oluyor.
Güvercinin güvercin olduğunu idrak edebilmem bir kırmızı ışık yılı sürdü mesela.
Cesetlere saygı yok, ki zaten o zavallılara yaşarken de bir 'canlı' gibi davranılmıyor. Sanki hepsi birer eşya. Bugün oturduğumuz kafenin kedisi pek bir güzel güneşleniyordu, ben de izlemeye doyamıyordum ki illa o noktadan geçmek isteyen bir yaratık ayağıyla hayvancağızı diğer tarafa itekledi. O ayağı alıp ne yapmalı?
Yakında insan olarak doğan ama hanzo olarak yaşayanlar ile asfaltta karşılaşırsam kemiklerini kırıp aynen yoluma devam etmeyi düşünüyorum.
Aaa ehliyetim ve arabam yoktu ki benim. Neyse, belki bir gün olur.

© Orhan Aytür

Balıklarla çok yüz göz oldum bu ara. Her seferinde fotoğraflara baktığımda gülesim geliyor. Sanki böyle "Ne işim var burada?" bakışı var hep yüzlerinde. Mutsuzlar, yanlış yer yanlış zaman insanları gibi. Ağızlar falan zaten bir değişik.
Bu sabah beni gördüm, aklım takılmış yine balıklara.

Bulgur

2009-05-18T20:51:00.009+03:00

...Otobüs, şoförün muavinle girdiği diyaloglardan anlaşıldığı üzere ana durağa geç kalmıştı. Bir buçuk saattir iki katlı otobüs zannedilen bir sıkımlık araçta bulunan güya 'oturan yolcu sayısı 33, ayakta yolcu sayısı 66' kişilerin oturanlarının popolarına tavayla vurulmuş etkisi, ayaktakilerin de ayaklarına karasu hakimdi. Sarsıntılardan olsa gerek, birkaç tartışma vuku bulmuş, ara bulucu yurdum insanı sayesinde kıssadan hisse dindirilmişti.
Hızlı ve hiç de emin olmayan adımlarla ilerleyen otobüs şoförü hıncını yan şeritte seyir eden taksiciden almak niyetiyle direksiyonu aniden sağa kırdı ve aniden yine sol. Filmlerdeki aksiyon sahnelerini aratmayan bu zihniyetsiz olayı yaratan şoför arkada yüzlerce yolcu taşıyor olduğunu unutmuş olmalı ki ilk defa ağızdan dökülen ilginç küfür tanelerini egzozlu havaya tükürdü. İlkliğe tanıklık ettiğini düşündüğünde sevinen ve bir yandan evine sağ salim ulaşmaya çalışan yolcu, yanında sağ bacağının üzerine bıraktığı anlamsız ağırlığını perçinleyen, derisi pörsümüş yaşlı kadına bakarak “akıl hastaları” diye söylendi. Sonra pencereden köprüde yürüyen insanları gördü, karınca yuvasını andırıyorlardı.

İneceği durağa yaklaşırken kitabını çantasına yerleştirdi. "Elim ekmek poşetine gitmese yemek yerken ya da aklıma bir daha hiç çikolata gelmese; çok güzel olacak!" diye düşündü. O kadar çabuk gerçekleşti ki bu düşünce, o an için ne kadar saçma olduğunun farkına bile varamadan ayaktaki yolcular arasından sıyrılıp, basamakları yuvarlanırcasına indikten sonra kırmızı gökyüzünün altında buldu kendini. Bir filtrenin arkasına saklanmış olsa ya da gözünde bir güneş gözlüğü… bu renk üzerinde tartışmaya değmezdi. Ama eliyle yüzüne doğru uçuşan saçlarını geriye attığında gözlüğünün kafatasında asılı olmadığından emin oldu. Yeni boyalı kızıl saçlara özenmiş gökyüzü altında iğne deliğinden geçen bir iplik gibi korkuyla ilerlerken bu tutuşmuş havanın diğer insanlarda yarattığı etkiyi gözlemlemeye karar verdi. Diğer insanlar mı? Herkes neredeydi?
O sırada dünyanın en sesli aracının arkasından ilerlemeye başladığını duydu. Bir çöp kamyonuydu. Yanından geçtiği dürümcüde çalan arabesk müzik radyosunu bastıran güçlü ses, karnını doyurmaya giden insanların pek bir asabını bozmuş olmalı ki kapı üzerine kırk kilit vurulmuşçasına kapandı ve rüzgârgülü iki arada bir derede kaldı.
Çöp kamyonunun hedefinin yanından geçerken bu pislikte nasıl bu kadar berrak renklere sahip olabildiğini anlayamadığı, bu yüzden taparcasına, anlık büyük bir şefkat duyduğu beyazlı grili kedi ile göz göze geldi. Gözlerinden açıkça görülen açlık dürtüsü, kedinin asil kürkünün altından bir diken gibi ortaya çıkıyordu. İçini tarifsiz bir şekilde burkan acıma hissi, çöp yığınlarının arasından eğilip kedinin başını okşamak isteğini beraberinde getirdi. O anda peşi sıra gelen kamyon bir korna tüttürdü ki kedi de o da nereye sıçradıklarını bilemediler. Anlaşılan mekanın asıl sahibi gelmişti.
Kurumuş görüntüsünün ardında nice ağız dolusu yudumlar barındıran bir mantar gibi insanoğlunun yanına ait olmadığını hisseden zavallı kedi, o onun güzelliğinin farkına varmadan yanından uzaklaşmak istiyordu.
Zamanında civcivlerine afiyetle yedirdiği kuru bulgur taneleri, susayan civcivlerin sonunu getirmişti. O bilmezdi ki asıl insanlar, kuru bulgur taneleriymişçesine yalnız ve küçüktüler. Bunu, beyazlı grili kediye birinin anlatması gerekiyordu...

Yok devenin bale pabucu

2009-05-13T21:41:00.003+03:00

Hayatımızın en komik anları doğum ve ölüm anlarımıza denk geliyor bence. İkisinde de tam olarak ne hissedildiğini (en azından sadece yaşayan bir varlık olarak) bilemiyoruz.
Yoksa ben İndigo çocuk muydum ya? Neyse, bay.

Kendimi kendimden çıkarsam sıfır kalmaz

2009-05-10T19:50:00.007+03:00

Aynı diş fırçası ve aynı mekanik hareketler. Aklını ise bilemiyoruz ama onda da bir farklılık belirtisi yok ki aynadan her zamanki ifade yansıyor.

“Yokluğunu bilerek ve hissederek varlığını umdu. İyi yolculuklar dileyip arkasında bıraktığı anılar artık bir film şeridi bile değildi. Du’lu ve Di’li geçmiş zamanlarından medet umarken, tekrar, geleceğinin ne kadar planlı olduğunu fark etti. Bir olasılıktan söz etmek imkansız olsa da, gerçekler, gözle görülemeyenlerle bir değildi. Durulmuşken süt liman, yine, yeni baştan kendini Elm Street’te hissetmeye başladı.
Köprünün en yüksek tepesinin müdavimi o. Genelde yere bakan kısımda tepinir kendi kendine. Her şeyi umursarcasına kopar her şeyden. Şey’in her ya da bir ile kullanıldığında tamamen anlam değiştirdiğini düşünür. Kendine gelmesinin yoksa gidecek kimsesinin olmadığını bilir. Yine de yapar yapacağını. Sonlarında hep kendine gitse de, önce hep başka başka kapılar aralanır, yüzü başka ışıklarla aydınlanır. SON diyemeden bitirdiği hikayeler fazla tanıdık gelir.”

---
... bu matematik bizi kandırıyor hocam! Eskilere dönüş. Tapon müzik ve çatallı sesi ile Feridun Düzağaç.

Profile Views'ü 2.400 görünce havaya girip yorumları tüm insanlığa açtım. Ayrıca MSN Messenger'da kendimi kendime eklediğim yetmezmiş gibi Blogspot'ta da kendimi izlediklerime ekledim. I love myself.
Şöyle arada blog'ları geziyorum da yaş ortalaması 18 civarı. Herkes birbirinin "kankası", seni izleyeni sen de izlemek zorundasın gibi durumlar var. Ana sayfalardan şu beni izliyor duyuruları falan. Şimdi reklamlar... Zaten bıkmışım usanmışım böyle şeylerden o yüzden fazlaca itici (layk evriting) geldi bana.
Cümlemi şöyle bitireyim, noolur: "...diye düşünüyorum ben açıkçasını söylemek gerekirse."

Para üstü almayan var mı?

2009-05-05T09:57:00.005+03:00

Bazen esnerken çıkan "gark" sesi var ya, o bunu hiç takmıyor, esnemeye devam ediyor. Esneyen birini gördüğümde bir Kemal Sunal filmi gelir aklıma. Trende Şaban'ı uyutup paralarını çalıyorlar filmde. Bir şeye güldüm mü, o bana yıllarca gülünesi gelir. Sahnenin düşüncesi bile komik geliyor ve gülüyorum şu anda.
İett otobüsleri ekranlı akbil basım kutularının üzerinde sıralanan dört fotoğrafa önlerde oturduğum zaman dalıp gidiyorum. Kızkulesi, Ortaköy Camii, Köprü (!) ve şehiriçi hatta yolculuk eden vapurların kıçtan görüntüsü. İstanbul bu, değil mi? Ve o fotoğraflar o kadar güzel (!) olmak zorunda mı? Sonra neden insanlığı sevmiyorsun oluyor.
Parantez içi ünlemlerim ne kadar da kuulsunuz.

Çok güldüm:
http://www.otobustegordum.com

Ay çok pis!

2009-05-03T17:15:00.006+03:00

Küçükken herkesi kendim gibi zanneder, düşündüklerimi düşündüklerini, sandıklarımı sandıklarını sanırdım. Sonuçta hepimiz insanoğlundan var olmuştuk ve birkaç çeşitten fazlası değildik. Aynı şeyleri düşünemiyor olsak bile belki bir kaçımız düşünce okuyabiliyorduk. Annemin bu müthiş güce sahip olması üzerine türlü olasılıklar sıralardım. Sonra böyle müthiş bir güce sahip olan annemle gurur duyarken, çok ama çok utanırdım bu yeteneğin beni nasıl yalancı konumuna düşüreceğinden! Annemle kalmayan, tüm insanlığın düşünce okuyabildiği paranoyası olarak level atlayarak hayatımın bugününe parmak basan hadise, acaba’ları en yakın arkadaşım yaptı. Freddy’nin kabusundan bile daha kabus bir düşünce varsayımı bu. Sadece basit insanlar olduğumuzu kabullenemiyor, illa ki Çernobil’den yana oluyorum. Neden, neden? Geçenlerde annem: “Neden bu kadar neden’i sorguluyorsun?” diye sordu. Ben de: “Yaa. Gerçekten öyle mi yapıyorum? Neden ki acaba?” dedim. Ups!

8 yaşlarımda bir zaman, sabah uyandığım ve yüzümü şiş gördüğümde ne kadar korktuğumu hatırlıyorum. (Şişliğin sebebi: Gözümün alerjik bir mutasyon geçirmesiydi. Daha sonra bu sebepten bir yıl boyunca dinlendirici gözlük takmak zorunda kalmıştım. Kitap okuyamamıştım. İnanılmaz hüzünlü bir yıldı.) Etrafımdakilerin o halimle beni tanıyamayacaklarını, benim de onları ben olduğuma inandıramayacağımı düşünmüştüm. Utana sıkıla meydana çıktığımda ilginçtir ki herkes beni tanımıştı! Nasıl olurdu?! Aman tanrım çok zekiydi herkes.

Dosya ektedir. İyi çalışmalar.
___
Şimdi aşağıda (bence) çok komik bir video var. Helin Şeker ilk çıktığı zaman reklam babında çekmiştik. Fikir genel olarak bana ait. Zaten onun dışındaki herşey bok püsür. Tarih damgası falan. Hey, ama oyunculara laf yok tamam mı? Ay çok pis. Ahahaha...

Son'dan bir önceki ra'dan u dönüşü yasaktır

2009-05-03T16:48:00.001+03:00

Bitiremiyordu, sonu gelmiyordu. İsimsiz ve kaybolmuş bir çocuk bakınıyordu etrafına, onu çağıranı göremiyordu. Belki de bir sonu yoktu. Ziyadesiyle her hikâyenin yeterli bir sonunun olmadığını öğrenecekti sonra sonra. Son-Ra. Popüler Tanrı. (Son Ra = IV. Ra) Bulmacalarda yer alan şarkıcı kellelerinin yanında boşluk doldurmalık, iki kutucukluk, Mısır mitolojisinde güneş tanrısı: Ra. Her şeyin sonlanmayacağı düşüncesi, isimsizliğini de avutur muydu? İyi geçinirler miydi?
Bitimsiz bir uyaklar dizini gibiydi uyumak. Gece olurdu senin yarım kürende. Gün biterdi, yorulurdun. AbAb derken, bir bakardık ki uyurdun.

Her zaman kaybetmeye hazırlık

2009-05-01T21:48:00.003+03:00

Televizyonun önünde uyuyakalışları tesadüfler dizisinden çok alışkanlık olmuştu artık. Hep oturduğu koltuk çökmüştü onu içine almak istercesine. Bacakları ağarırdı bu süregelişlerden, bir tabure çekerdi altlarına. Sonra ayaklarını iki yana ayırır, ekrana yer bırakırdı. Sonra bakardı oradaki dünyayı görmemek için. Pili bitmeye yüz tutmuş kumandası olanlardan habersiz, hayatın ritmine zıt, olanca ağırlığıyla kanaldan kanala taşırken onu; “Başka kanalda ne var acaba?”lar aklını yerdi hiçbirini hiçbir şekilde beğenmese de. Sıvı bir sabun gibi ellerinden akıp izini bırakan program yığınları, gözüne değince yaşartırdı. Ve yine uykusu gelmişti. Işığı ve televizyonu açık bulduğu bir sabaha daha uzanıyordu.

Düşüncelerimi onaramam

2009-04-30T20:58:00.010+03:00

Otoyol, pislikten tıkanmış bir lavaboyu anımsatıyor. Bir mermerdeki anlamsız lekeleri tanıdık nesnelere benzetiriz ya bazen, sonra gözümüzü kaçırınca bütün manzara bir anda silinir... O da benzer bir durumun içinde buluyor kendini. Tekrar baktığında uyumsuz araçlardan dizilmiş, boncuklarının renkleri tutmayan kadifemsi bir tesbih görüyor. Dünkü bereketli yağmurun kalıntılarını asfaltta dalgalandırmaya cesaret edemeyen araçlar, şive farkından dolayı söylenen kelimeyi utana sıkıla algılamaya çalışan yerli bir turistin yüz ifadesini takınıyor.
Kuru kuru yutmak istediğin bir lokma misali, boğazını tırmalıyor. Fon müziği olarak seçilen düzensiz korna sesleri, suçsuz ve bıkkın sırasını bekleyen, hep öndeki araçlara hitap ediyor. Lacivert bir yün kazak gibi tenini saran ılıkça hava da sıkılmış olmalı, dudaklarını büzüştürüp sesli ve kaba "üff" çekiyor ara sıra. Sevgililer gününde hediye aldığı, üstü açık arabasında büyük bir şevkle oturan kadın şoförün fönlü sarı saçları salınıyor usul usul. Kadın bu durumdan rahatsız ki sert bir darbede kapatıyor gökyüzünü, sımsıkı; tıkalı trafiğin faturası ödeniyor yeni arabasının hesabından. Birkaç metre ilerlemeye niyet eden araçların yaptıkları ani frenlere gözü takılan kadın, kırmızı ojeleriyle karşılaştırıyor bu sahneyi.

I hurt myself today to see
if i still feel.
I focus on the pain, the only thing that's
real.

Ne biliyoruz ki?

2009-04-27T12:12:00.004+03:00

3-2-1
Motor!

Sahne 1 : İngaaa...

Merhaba. Ben, etrafımda kayıt cihazı yokken aklına türlü, kendince şahane fikirler getiren, sonra “Unutmicam unutmicam unutmi… " derken, “Yahu cümlenin başı neydi ki?” diye hayıflanan hafıza kaçkını biriyim. Böyle olmak kimine göre seçilmişliğin bahşettiği Pikachu’luk olsa da, bana göre bir haksızlıktan öteye gidemiyor. Kendime acımıyorum, en azından bu konuda, sadece diğer türlü normallik düzeylerinde hayatım nasıl seyir ederdi diye düşünmekten kendimi alamıyorum.

Öyle bir film izleme şansım olsaydı ki; hayatımdaki tesadüfler, olasılıklar, sıyrıklar gösterilseydi onda. Ancak pek şanssız doğamdan dolayı evimin bahçesine yıllar yıllar önce gömülen bu 35 mm’lik filmi bulmam söz konusu bile değil, zaten kazmam da. Kazarsam eğer, repliğimin: “Arkadaşlar sakın gelmeyin, tünelin ucu bombok bir yere çıktı” olacağından da emin gibiyim. Ne kadar optimistik olduğumu bir kez daha gözler önüne sererken, tekrar “What the Bleep Do We Know?!” izleme niyetindeyim. Bu konuları düşünmeye başlayınca, her ne cins inanç besliyorsam içimde, hepsi yıkılıyor.

Bir de, alakasızca, "Naber?" sorusuna "Noolsun?" şeklinde yanıt verenler var! Hepsiyle toptan ölümcül evcilik oynamak istiyorum. Nasıl bir akıl hastalığıdır bu? Aklı hayali almamak durumuna sokuyorlar beni. Resmen gerizekalısınız.
Ne haber'i ellere versinler, Ne olsun'culara da kurşunlar.

Karamela sepeti

2009-04-24T16:03:00.005+03:00

Hem ateşim hem de işim var. Kolum, bacağım sanki tamamen benden bağımsız, eklem yerlerim hasarlı. Yazasım varken, ne yazayım diye düşünüyorum, mesela hangi kelimelerle? Bir sürü eş sesli var, eş anlamlı var, uyak var… hangisini seçsem de yazsam, o piti piti. Hep aynı kalıbı mı kullansam? “Beyazın detaylarda gizlenmiş soyut hallerini Demirel’in gözünden görebileceğimiz sergi, 2 Mayıs 2009 tarihine kadar açık kalacak.” Bla bla bla. Nasılsa ya, diyorum, sadece ben okuyorum.

Canlı bombasın, yanlış bir şey yapsam patlarız hepimiz. Filmin sonuna kadar kanlı canlı izlediğimiz ana karakter, baştan beri bir ölü imiş! 93 dakikanın sonunda anlıyoruz bunu. Sonra film çok boş geliyor... ya da ana karakterin rüyasıymış hepsi. Yine, eyvah boşa geçti zaman!

Aslında biz hep sıkıntıdan patlıyoruz.
Bi de: Redd > Her neyse

Damağında "Sevgili Günlük" tadı

2009-04-22T09:24:00.000+03:00

Sabah otobüse yetişmemi sağlaması için Allah ile hararetli bir muhabbete girmişken bir yandan hızlıca hazırlanıyor ve işimi “şansa” bırakmamaya çalışıyordum. Derken asansöre bindim ve “Acaba burada da çekiyor mudur?” diye düşündüm. Türkiye’nin yüzde 93.3’lük bölümünde çektiğini iddia eden Avea ile karşılaştırıldığında bu çekim gücü tahmin edilemez olmalıydı. Neyse, apartmandan çıkınca biraz koştum ve yetiştim 71t’ye. Her iki haftada bir aynı şoföre denk geliyorum. Neşeli bir insan kendisi. “Günaydın” diyorum, o da bana “Oo günaydın hanım abla” diyor. Dont worry, be happy.

Kavrulmamış anlamlar

2009-04-21T16:44:00.002+03:00

Tohumu ekilmiş, sulanmamış çiçek. Kim derdi ki büyüyecek? Daha dün oynuyordu parkta. Sımsıkı atkısı boynunda. Güneş tepesinde. Anlamı kavrayamamış çocuk. Gözleri boncuk boncuk. Anlatmaya da kıyamazsın. “Üzülmesin, yazık”. Gibi bir hikayesi vardı kızın.

Dört Mart İki Bin Sekiz

Dolan gözlerimdeki boş bakışlar.
Düzen yitirilmiş, başlamış itiş kakışlar.
Uykum yok, ancak uyuyasım var sonsuza dek.
Öbür dünyaya başlamış, e-bilet online satışlar.

İki Ağustos İki Bin Sekiz

Dibi gelmek

2009-04-15T11:24:00.014+03:00

Algımın yüksek oranda “işitsel” olduğu ileri sürüldü.

- Mesela sabah alarm çalınca hemen kapatmak ister misin?
- Ee evet!
- İşitselsin sen.

Zihinsel engelli de olabilirim bence, random çağrışım. Geçmişte yaşadığın ve gelecekte yapmayı planladığın şeyleri düşünürken hangi yönlere bakıp, ne tarz hareketlerde bulunduğun algı anlayışını ele veriyormuş. Doğrudur kesin. Ama görsel ve kokusal (!) hafızam da iyi galiba.

Kuaföre gittiğimde “saçını sakın boyama” uyarısı alıyorum. Zaten boyama isteğim yokken, tekrar dile getirildiğinde, hani kötü şeyler insana daha çekici gelir ve ayrıca kaçan kovalanır ya, acaba kızıl bana yakışır mı moduna bürünüyorum. Sonra diyorum ki hayır olmaz. Hep aynı aynı şeyler. Saç boyamak ne saçma bir eylem aslında. Dibi geliyor insanın, falan… Zamanın geçmesini “dibi gelmek” olarak kullanabiliriz, kendisini deyimleştirmek pek şahane olabilir. Her geçen an bizi, dip’e daha çok yakınlaştırmıyor mu? Mesela ben bugün 7954 günlükmüşüm ve yeni yaşıma girmeme 82 gün kalmış! Mesela Jüpiter’de de 90 yaşındaymışım, dibim gelmiş anlayacağınız.

Nası yani ya?'dan sonra severek kullandığım bir diğer söz öbeği olan "Onun dışında" tişörtüm de var artık. Kolumu uzattım da çektim, kusura bakılmamasına.

Anything else to talk about?

Bi de sesimi duyan var ise, İngrid Olava'nın "Only just begun" adlı eğlencelik şarkısını dinleyerek bir beri iki ileri gelsin kendisi.

Son derece alakasız: Netbook klavyelerini misafirlikteki koltuklara benzetiyorum. Ekşi'cim bu da sana: Öpüym barışalım!
Buradaki hile nedir?

2009-04-12T00:45:00.006+03:00

Bana bu kalbin kadar temiz olan sayfayı ayırdığın için teşekkür ederim.

Dü bab dü dü bab dü dü bab dü dü bab, bab bab dü dü bab bab a dü dab.

I never know what to do with my love
I never know what to do with my hands
So I put them behind my back

Kuaförün çöpündeki saç teli

2009-04-10T10:16:00.002+03:00

O kadar soğuk ki, nasıl üşünür unutuyorum. Hani böyle bir karanlık yoktu? Şimdi siyahtan söz etmek bile imkansız. Uzaktan geldiği belli, belirsiz bir ses kulağımı çınlatıyor. Burada mıyım, farkında değilim. O boşluk bir nefeste beni içine çekerken, patlayan kulak zarlarım dibe batıyorlar. Yine o tanıdık boşluk; kulağımdan göğsüme, doldurulmam unutulmuş. Eski günlerdeki misafirlik evleri geliyor aklıma o an, oturmak dışında her şeyin yasak olduğu. Aynı kısıtlılık duygusuyla olmayışlar içinde sürüklenirken, içim içimi yiyor. Bunu kabullenemediğim gibi hayali de peşimi bırakmıyor. Yok, işte, olması gereken.

En zayıf halka

2009-04-09T11:01:00.007+03:00

Ofiste şemsiye bırakmanın verdiği mutlulukla aniden atışan yağmurun altına kendimi attığımda, bez ayakkabılarımın çoraplarımı mahvetmesine bir kez daha izin vermeyeceğime dair söz veriyordum. O sırada sol ayağımla bastığım büyük, dikdörtgen ve şaşkın Şehit Muhtar Bey caddesi taşının altında saklanan suyun bir kısmı açığa çıkarak sağ ayağımla bütünleşmişti bile. Boyumun uzaması ve gelişimim için doğanın uyguladığı bir komplonun daha sonuna gelmiştim. Halbuki bilmiyordu üzerimde kıyafetlerim varken ıslanmayı hiç mi hiç sevmediğimi. Hele şemsiye taşırken hiçbir yeri ıslanmasın istiyor ya insan, ayakları dahil, o anlamıyor. Yağmur, saçma şey.

…diye yazmıştım, Baba ve piç’e başlamadan önce. Sonra “Oha” dedim.
Merhaba, ben kahve içince sarhoş oluyorum. Yok, sarhoş değilim, çok sıkıcıyım çok çok sıkıcıyım.

2009-04-05T22:55:00.006+03:00

Mucize! İşte bu yere yıkar beni. Ama bir bedeli var.

The Turkish Mutant Ninja Turtles.

Kendimle şaşırtmacalar oynadığım zamanlar

2009-04-04T22:28:00.009+03:00

Suçunu itiraf etme. Benim üstüme kalsın. Çünkü üstüme çok yakıştı.
Bunu gören kızlar birbirleriyle bakıştı. Şimdi dedikodu başlasın.
Giderek yaşlansın, giderayak ölsün. Diri diri gömülsün bu rivayet. Bence bu tek kelimeyle felaket. Tanrım sen, affet?

Bulantıyı bulandıran bulantı. Gözlerim kayıyor sana bakınca. Benim baktığımı görme isterdim, ama görmüşsün bile. İstemelerim boş, hoş olmuyor insanın istediği her zaman. O yüzden zaman kavramını attım hayatımdan. Şimdi var, sonra yok. Gerçekten bunu düşünmek zaman kaybı. Yine zaman dedim. Aman...

iki-nisan-iki bin yedi

Hasta diyorsun, halbuki değilim, yalancı! Elinde kalanlara duacı. Yüklemsiz bir cümle. Ama var öznesi. Yapacağı şey belli olmasa da o var işte. Varlığı yeter mi? Topu buradan atsam oraya seker mi? Deli mi, ne? Ayağa kalktı, beni gördü. Altıma not düştü. Ne yazdığı belirsiz, öylece bakıyor ki pek hissiz.

üç-nisan-iki bin yedi

Bir kazı çalışmasında ortaya çıkacakmışım gibi... Sesleri duyuyorum ama sesimi duyuramıyorum. Sonsuz bir boşluğun içinde, belirsizce. Aklımdaki yer çok uzakta, yolu da bilmiyorum. Sadece var olan, şüphe edilmeyen ama kanıtı olmayan.
Gözünü açsındı.
Kendine gelsindi.
Aynaya baksaydı.
Kendini görseydi.

Yalnızlıklarımı kaybetseydim ya da bir cüzdanın içinde çalınsaydı onlar da... İnan aramazdım bir daha, gazeteye ilan vermezdim. Gözlerimi tek bir noktaya dikip, saatlerce bakıp, yaşlanmasını beklerdim.

Pili bitmiş bir saat gibi gereksiz ve işe yaramaz
Aklımdaki düşünceler kırık, japon tutmaz
Bir sabun gibi köpürüyor ellerimde elleri
Yakışmadı, eğreti durdu, suyu açınca aktı gitti
Ağlarken gözlerim kapalı, yaşım içimdesin
Sünger koydum, hemen suyumu çeksin

yirmi dokuz-mayıs-iki bin yedi

Kendimle şaşırtmacalar oynadığım zamanlar.

Ruhum öğrensin artık bu ağlatan eski oyunu

2009-03-22T12:59:00.007+02:00

Bir hayata çattık ki, hayata kurmuş pusu.
Geldi ölümlü yalan, gitti ölümsüz gerçek;
Siz, hayat süren leşler, sizi kim diriltecek?

Necip Fazıl Kısakürek, alakasız bir şiirinde böyle demiş işte.

ve Mor ve Ötesi'nin pek güzide şarkısı, Canlı Yayın;

Ve sizler ve onlar ve ötekiler hiç hissetmez mi?
Canlı yayındaki yitmeyi.

Vallahi ıhı.

http://www.ingridmichaelson.com/popup.php

Nihâvend makamı

2009-03-22T12:45:00.010+02:00

Avuç dolusu ilaçlarım ve ben.
Su katmadan yutarken, sürtünme kuvvetinin şiddetini keşfediyorum. Nerede o eski kaygan boğazlar?
Çok konuştuk.
Hepimiz kuruduk.
Belki de gece ağzımız açık uyuduk.

Sen kimsin?
Arabaların alarmları var. Kimse kimseye güvenmiyor. Bağırmaya hazır ses tellerimiz, oruçlu ağızlardan küfürler yükseliyor.
Durup dururken, durup bakıyorum onlara. Kendimi atasım geliyor. Attığım yerde yine varlar ama.
Issız bir adaya düşmek isterdim yanıma üç şey almadan.
Hava soğuyor, bazen de çok sıcak di mi? Dünya bizi istemiyor.
Zaten artık kimse ıssız adaya da düşmüyor. Issız adalar, ıssızlıklarını istiyorlar tekrar.

İnsanlar, siz susmasanız da ben sizi elbet bir gün duymayacağım.

Kaderim bu, böyle yazılmış yazım
Hiç kimsenin aşkında yoktur gözüm
Bir yalnızlık şarkısı söyler sazım
Ben yalnızım, ben yalnızım, yalnızım

İsmini gugılda görmek

2009-03-13T15:37:00.007+02:00

Taa 17 yaşımdayken gugıl'da çıkmıştım. Neydi öyle, inanılmaz süper bir şeydi!
Ananem dedem kim varsa gugıl'ı pek bilmeyen, anlatmıştım böyleyken böyle ve bu şahane. Ben artık resmen ünlüydüm.

Az evvel de bloğumun ismini, bilindiği üzere "Aklıma Taktıklarım"ı arattım. Gugıl Bey şöyle lütfediyor:
Bunu mu demek istediniz? aklıma baktıklarım
Hayır çikolatam, onu demek istemedim.

Zaten şimdilerde gugıl'a çıkmayan yok.
Eskiden her şey daha heyecanlıydı di mi?

hıhı.

Geçenlerde Bimeks'ten bir şey alıyordum. Çalışanlardan biri "Çalışıyor musunuz, yoksa okuyor musunuz?" sorusunu sordu bana. Aslında ikisini de yapıyordum, şey çalışıyorum, dedim. Nerede falan filandan sonra... aaa ben de fotoğraf çekiyorum, adımı gugıl'da arat bulursun hatta, dedi. "Hangi sitede yayınlıyorsun fotoğraflarını?" dedim. Israrla "sen gugıl'a yaz, ilk çıkan benim" dedi.
Peki yazarım, diye geçiştirdiysem de eve gitmeden aklımda kalan adı değil soyadıydı. Yani sana verdiğim sözümü tutamadım sevgili Sucu soyisimli Bimeks çalışanı. (:()

Falı fallanmak

2009-03-13T11:36:00.006+02:00

Şu hayatta isminin İmdat ya da Yeter olmasından daha kötü bir şey olabilir mi? Doğduğu anda kirlenen insan bedeninin, ileriki zamanlarda eziyet çekmesini garantilemek adına birbirinden muhteşem ve yaratıcı ebeveynlerin bir şakası mıdır bu? Yoksa kaderin mi bir oyunu mudur, bilinmez. Dişi versiyonu için Döndü şeklinde özetleyebileceğim bu şahane isimlerin sahiplerini kesinlikle ezmemekle beraber, bu isimleri hala nüfuslarında, bilumum kartvizitlerinde taşıyıp halk içine karıştıkları için kendilerine aşığım.

Bahsetmek istediğim bir konu daha var…

Yılların eskitemediği sakız markası FALIMseverlerden biriyim ben de. Çiğnemekten yorulsam da, çenemin hafiften yerinden oynadığını hissetsem de, Vivident küp sakızların yanında, çantamda hep bulundurduğum şeylerden biridir falım.
Yıllardan beri ilk defa gugıl’a Falım yazıp arattırdım. İlk karşıma çıkan, tahmin edildiği üzere http://www.falim.com.tr/ web aleminde yer alan sitesiydi. Üyelik sistemi mevcut, ancak üye olunduğunda farklı bir şeyler yapıldığını sanmıyorum. Zira site çok kısıtlı.

Her Falım’ı elimize alışımızda, önce sakızı ağza atar, sonra falı okumaya koyuluruz di mi? Peki ya o falları kim yazıyor!
Bunu sorgulayışım geçenlerde karşılaştığım hani nerlerde falla bağlantılı olabilir.

1763 No’lu oh yea fal:

Bu kısmet sevgisine sadık
Tertemiz çocuk alnı açık
Gece yağmur cama vururken
Yalnız kalmayacaksın artık

Falım'a güveniyor, çıkmasını ümit ediyorum.

Kimlerin yazdığı sorusuna sitesinde de cevap bulamazken ben, free lance olarak fal yazma eğilimindeyim. Küçükken yazardım zaten, mani defterim falan vardı.
Mani… isme bak. Neyse, Yeter’den iyidir. Kusura bakma Yeter!

İşte böyle de bir anım var sevgili takipçi.

I think a lot and I know too little

2009-03-12T17:31:00.004+02:00

Keşke şu gözde ile başlayan, profilim altında sıralanan olaylara giriş yapmasaydım zamanında. Şimdi “ay acaba kimi unuttum, bi sürü aklıma gelmişti, neydi!” diye krizimsi, beni güldürürken düşündüren haller içindeyim.
Saatler geçleştikçe havanın hala aydınlık oluşu beni sanki işten erken çıkıyormuşum şeklinde tabir edebileceğim, çeşit çeşit, buram buram vicdan azaplarına sürüklüyor. Kimse beni görmicek ne de olsa diye kepaze hallerde çıktığım karanlık kış vakitlerinin pek gerilerde kaldığını hissediyorum. Bu güzel bir şey aslında ama… dün havalar iyileşti diyerek giydiğim ince mont sayesinde soğuk, resmen kalbimin atışını yavaşlattı… işte bu güzel bir şey değil. Kar yağıyor olsa tamam diyeceğim, kurtarırdı. Kapıdan baktıran, kazma kürek yaktıran mart “burdayım” dedi. Okul numarası da 6853’müş Mart’ın. Kendisine kişilik kazandırınca, baş harfini bile büyüttüm. Ben böyle biriyim.

Bu aralar ciddi bir blog yazarı gibi görünsem de değilim. Birkaç gün sonra söner yine şevkim (Bkz. Şevkin sönmesi)
Bu duygusal platformu, sanırım rakip tanımayan takipçi sevenlerim yüzünden, bir nevi günlüğe çeviriverdim. Arada ilham verici eserlerimle karşınıza çıkacağımdır.

Başlığın ilham kaynağını açıklıyorum:
http://www.lastfm.com.tr/music/Clara+Luzia/_/Fine ücretsiz indirilebilitesi var. Bazen diyorum ki, iyi ki varsın last, kıralsın last.

Türkiye'ye de gelmiş geçen ay Clara'cığım. Yeni de keşfetmedim, sadece dinlemeye ara vermiştim. Bugün dinleyesim geldi. Ve bayaa da dinledim.
Hakkını verelim mi aşkın?

Sürüden ayrı

2009-03-11T10:23:00.010+02:00

O bir uçak, o superman.
Hayır, sadece bir kuş'un beni bu kadar heyecanlandırabileceğini hiç düşünmezdim.
Lomovari çektiğim fotoğrafları bilgisayara aktardıktan sonra bazı diğer şeylerin farkına vardım:
Bunu daha çok yapmalıyım.

(Flickr sen neymişsin be abi)

---

Yael Naim. Oha diyorum. (Pek demem)
Toxic kavırını pek beğendim, kendi ismini taşıyan albümünü de keza. (keza)
Forevır fimeyl vokalistz!
Hakkatten ben niye bu kadar çok beğendim britni'nin şarkısını?

Göbek

2009-03-11T09:33:00.004+02:00

Bütün olasılıkları düşündüğü için onların olmadığına inanıyordu. Mesela denir ya, “Hiç aklıma gelmezdi” diye. Onunkine geliyorlardı çoğu zaman.
Uyanıyor. “Şu şu şöyle olabilir” diyor ve ekliyor “öyle olursa da böyle olur”.
Sonra elinde kalan, içten içe ümit ettiği şeylerin gerçekleşmeyişi.

Otobüste yer bulmuştu, Regina dinliyordu. Ama kadının göbeği koluna değiyordu. Sağ sayfadaki son cümleyi okuduktan... "iki gece önce bir sarhoş kavgasında öldürülmüştü de kehanetinin" ...sonra kitabının sayfasını çevirmek isterken dirseği kadının göbeğine sertçe çarptı. Rahatsız oluşuna karşın “Oh canıma değsin” anlamında insan ırkına has haince bir bakış attıysa da kadın oralı olmadı. Belki de hissetmemişti bile, göbeği de bir şey demedi. Kendinin kötü biri olduğunu düşünürken kitabına döndü, dinlediği müzik can sıkıcıydı artık. Bu olasılıklarda yoktu.

Bir ilham kaynağı olarak klasik müzik

2009-03-09T15:23:00.005+02:00

Last fm diyor ki: Frédéric Chopin Turnede
Türkiye'ye de gelir mi acaba?

Ayrıca şimdi, hemen baktım ki Erik Satie'de turnedeymiş. Bütün maaşımı yatırmam gerekse de en önden bilet alacağım. (üzgün sımayli)

Biloğa ilk defa video ekleyebilirken hissettiğim duyguların tarifi yoktur:
aynısını çalıyorum ki.

Çorbayı kaşıkla içmek

2009-03-09T14:19:00.010+02:00

"Lütfen bekleyiniz! Lütfee... Şimdi karşıya geçebilirsiniz."

Ne kadar kolay,
bütün yapmam gereken
zeki ve parlak olmak.

Geri zekalı olmasaydım
onlar gibi
olabilirdim:

Her yerdeki
hünerli ve başarılı
sihirli insanlar gibi!

Dinliyorum: Vienna Teng - I don't feel so well
Okuyorum: Charles Bukowski - Gece çılgın ayak sesleriyle yırtıldı
İçiyorum: Ezogelin çorbası

Ha evet, ne diyordum, çorbayı kaşıkla içmek, zaman kaybı; tıpkı bir cümleye 4 virgül ve 1 noktalı virgül yerleştirmek gibi. Bir kaşık iki kaşık, hayır yapamayacağım, nerede benim kupam!?
(ofiste talihsiz serüvenler dizisi)

* Taksim Meydanı'ndaki Beyoğlu Belediye Başkanı beyefendisine çizdikleri Dali bıyığını gördüğümde gülme krizime engel olamadım.

Benden geçti ama sen yap

2009-03-09T11:07:00.006+02:00

Sabah uyandım.

Pencereden caddeye baktığımda evimizin Tarlabaşı'na ışınlandığını düşünüverdim. Neden? Çünkü heryerde bez afişler, çamaşır misali. Hayır bi bizim pencere önü kalmıştı, orası da istila edildi. Teşekkürler cehepe, akepe, depe, mehepe ve ismini bilemediğim bütün hayırsever partiler.
Bilog yazmaya o kadar zamanım yok ki, anlatamam. Anlatmam, çünkü zamanım yok.

Ayrıca, sizi ilgilendirmez ama
göbeğim mi küçülüyor,
yoksa ben mi ona alışıyorum,
bilmiyorum. <- şiir

Büyük aşklar hep senin olsun
Hem zaten boşu boşuna başkalarında
duruyorlar.

Tavuklu pilav

2009-03-03T11:00:00.002+02:00

Küçükken
çok tavuklu pilav yedim ben.
Başka başka evlerde, başka başka ellerden.

Hepsi birilerinin sonuydu.
Hepsi içime oturdu.

Alt benlik

2009-02-06T17:19:00.008+02:00

En sevdiğim köşe yazarını Nil Karaibrahimgil olarak kabul etmişken ülke gündemiyle ilgilendiğimi düşünmek bile kötü.

Biraz rahatladım sizi görünce
güzel hakikatler bulmuştunuz benden önce.

Fabrika ayarlarına geri dön

2009-01-27T16:36:00.011+02:00

Ağızda kalan, bilindik, hoş bir tat gibi reflekssizce içine çekiyor.
Ağır ama ağrısız: Hep istediğimdi metrekareme 2¹ kişinin düşmesi.
Düşüm, sanki üşüten güneşli bir hava. Sonunu bildiğimiz filmler gibi değil ama.
Gözlerimde hiç olmamış bir ışık: kırmızımorsarı.
Defterimden kopardığım kullanılmamış eski sayfalar-ımsın tekil ikinci şahıs.
Hiç batmayan çok yünlü bir kazak, hep giymem gereken.
Egzoz dumanını içime çektiğim, oksijeni sana ayırdığım Cak’lı zamanlar.
Ya bir hep, ya bir hiç: Siyah ile arası iyi değil Beyaz’ın.

Maggie Taylor / One and a half sisters. 2003

İzlediğim: David Fincher / The Curious Case of Benjamin Button
Okuduğum: Charles Bukowski / Kaybedenin Önde Gideni

Dinliyorum: (Böyle de yeni bir sayfa açalım)
Ane Brun / Don't Leave
Devendra Banhart / A Ribbon
Paolo Nutini / Rewind
Devics / The man I Love
Cibelle / Green Grass
Glen Hansard / Leave

Umduğumla bulduğumun ilgisi yok

2009-01-19T11:08:00.008+02:00

Dün In the Land of Women isminde uzun zamandır izlemediğim sıradanlık ve saçmalıkta bir film izledim. Başrolde O.C'nin yakışıklısı Adam Brody var ama yetmiyor, ne Meg ne de Ryan. Afişte de Lucy ile Carter'in öpüştüğü an var ve o an filmde saliselerle sınırlı. Fazlasıyla sıkıcı bir film olmanın ötesine geçemezken, o cadde sokak herneyse işte, orada başkaları yaşamıyor mu sorusu akıllarda yankı uyandırabilir.

Artık Virginia Woolf da okuyorum. İlk kitabım arkadaşımın 5 TL'ye satın almış olduğu Orlando. Sabah işe gelirken birkaç sayfa okudum ancak açıkçası beynim bulandı. (Mucizevi bir şekilde kadın olan erkeğin hikayesi)

Yakında evcilik oynayabiliriz: "Ben Sylvia olayım, sen Virginia ol" şeklinde. Tamam tamam, şakaaaa.

Ölüyü oynadığım tiyatroda sıranın gelmesi gibi.
Burnu, göz bebekleri, 32 dişi yerli yerinde mi?
Bir çığlığa eriyen,
Dönüyorum ve yanıyorum.
Gösterdiğiniz alakaya aldırmadığımı sanmayın.

Ben geldim

2008-12-24T11:24:00.006+02:00

İyi bir bilog yazarı değil miyim, olamayacak mıyım, olmak mı istemiyorum; gibi bir şeytan üçgenine sarmış durumdayım bu yazıyı yazarken. Neyse, artık şöyle birşey yaptım ki bılogırdaki a-asosyal yapımı biraz olsun yumuşatabileyim: (Bkz: asosyal yapının yumuşaması) artık anonim değil "herkese açık" bir izleyiciyim. Platonik sevgilere elveda; aç kapını lütfen, çünkü ben geldim, çok üşüdüm, çok soğuk yerden geldim.

Belli mi? 18 Aralık'da Cem Adrian'ın yeni albümünün konserine (Ghetto) gittim, gitmez olaymışım. O günden bu yana Cem'le kafayı bozdum resmen. Yok canlı kayıtları, yok tivi programları derken kendisini BAYA seviyorum artık. Eskiden seviyordum ancak artık, neyse, şey groopie değilim haşa! Konserde bir yanımda Mehmet Turgut'can bir yanımda ise Çilekeş Grubu'nun herşeycanı Ali vardı. Onu da ne zaman görsem yüzü asık, hiç mutlu değil sanki, yanlış yer ve yanlış zaman insanı mıdır, nedir? Sayın Turgut pek namüsait bir mahiyetteydi konser boyunca. Hani ünlüsün, tamam belki fotoğrafla uğraşmayanlar bilmez ama en azından tiviye çıktın di mi, sevişme öyle ulu orta. Konser adaptasyonu kendisinin, sıfırmış bunu gördüm. Ve sonra elimde olmadan Ali'nin bizi ilgilendirmez mutsuzluğunu takdir ettim. Konserde Cem'e (Gerçek soyadını bilmediğimden böyle hitap ediyorum) Emir albümünde düetleriyle eşlik eden Pamela ve Hayko Cepkin de vardı. Pamela ile olan şarkısını o sıra pek kavrayamadım ancak sonra myspace'ten dinledim ve beğendim. H. C. (yeni dövme yaptırmış galiba) ile düet ise kelebek'e idi, şarkıyı ezelden severim zaten, güzeldi yine. Son olarak 55mm'lik saçma objektifle dağlar taşlar arkasından çektiğim fotoğrafı kanıt babında koyuyorum ve bu senli benli sohbeti bitiriyorum. Bay.